अनामिक ओझे
कधी चलते बरोबर
तर कधी येते मागे
तय गाठोद्यात असतात
अनेक चिंता, अनेक आठवणी
भाराने कधीही जात नाहि
पण डोळ्यातील पाणी
मान वाकून आता
ओझ्याची सवय च जाली
पण ते हलके करण्याची
धमक अंगी नाही
असेलही कदाचित!
पण धीर केला नही
डोला पाणी कधी
पुसलेच नाही...
चालत राहिले तशीच
उगाचच ओझे वाहत
पाय खेचत , काठ लोळत
चालत राहिले...अनाहत.
No comments:
Post a Comment